گيلان
فرهنگ موسيقي گيلان، بر خلاف بسياري از مناطق ايران، از وحدت سبك برخوردارنيست، و اين تفاوت به ويژه در موسيقي مردم تالش، ديلمان، اسپيلي و ديگر نواحي گيلان بيشتر محسوساست. مردم تالش سه نوع آهنگ دارند، قديم دستان، تالش دستان و تازه دستان. آهنگهاي گيلان به ويژه در سياهكل و ديلمان از طبيعت الهام گرفتهاند و بيشتر به همان صورت قديمي باقي ماندهاند. بيشتر ترانههايعاميانه و محلي گيلان همراه با رقصهاي محلي اجرا ميشوند، ولي آهنگهايي نيز وجود دارند كه فقط دراجراي رقص نواخته ميشوند. در موسيقي عاميانه گيلان، ترانههايي وجود دارند كه تأثير حالت موسيقي مُقامي نيز در آنها مشهود است. ترانههاي عاميانه گيلان را به چند دسته از جمله به ترانههاي قهرماني و حماسي، ترانههاي توصيفي، ترانههاي عاشقانه، آهنگهاي كودكانه و لالايي، ترانههاي مذهبي و نوروزخواني تقسيم ميكنند. در سالهاي اخير نغمه هاي گوناگون و متعددي در قالب دستگاههاي موسيقي سنتي ايران ساخته وپرداخته شده است. آهنگها و ترانههاي محلي گيلان عبارتند از: حزه، كشتي، مقام، مشت، پابازي (رقص پا)،عروس بران، عروس بوري (انتظار)، نارنجزن، آهنگ ورزاجنگ، پهلوي خواني، بجارسري، وِلِكسري، ليليماري، هي يار هي يار و..
از گروههاي معروف موسيقي استان گيلان ميتوان به گروه موسيقي عشاق گيلان، گيلآوا، صبا و سارنگاشاره كرد
|
|